health

All posts tagged health

The wild ride of East Africa’s favorite stimulant #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 19, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

https://www.nationthailand.com/lifestyle/30380783?utm_source=category&utm_medium=internal_referral

The wild ride of East Africa’s favorite stimulant

Jan 19. 2020
A worker shows the miraa leaves he picked at a farm near Maua. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

A worker shows the miraa leaves he picked at a farm near Maua. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato
By The Washington Post · Max Bearak 

MAUA, Kenya – It’s an unassuming little red-and-green leaf, but the powers unlocked by chewing it have hooked millions of people around the world, made it one of Kenya’s leading exports and gotten it banned in the United States and much of Europe.

Known as miraa in Kenya and Somalia and qat, or khat, in Arabic, its users say munching it for a few hours makes them alert and talkative, much like coffee would. But the potency of the leaf starts to wane as soon as it is picked off the tree, presenting a major challenge to suppliers in this more than $400-million-a-year industry: how to get it from the hills of central Kenya – the miraa heartland – to Nairobi, Mogadishu and other hubs of its biggest fans – the Somali community – without delay.

A picker works under the rain picking miraa from a farm located near Maua, Kenya in November 2019. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

A picker works under the rain picking miraa from a farm located near Maua, Kenya in November 2019. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

The answer lies in a breakneck production cycle in which the leaves are plucked, sorted, bundled and shipped in wildly careening pickup trucks to distribution centers in Nairobi, 180 miles away, in just a few chaotic hours.

Workers bundle miraa for distribution in a storehouse near Maua. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

Workers bundle miraa for distribution in a storehouse near Maua. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

The business, which is legal in Kenya, is run by trade organizations that operate like mafias. Numerous suppliers have been investigated for allegedly using unlicensed planes to fly miraa to Somalia from Nairobi, as well as allegedly using the trade as a front for money laundering. The Washington Post witnessed evidence of child labor in one miraa sorting warehouse in Maua.

Farmers arrive to sell their fresh miraa to resellers in Maua. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato Photo by: Luis Tato — For The Washington Post

Farmers arrive to sell their fresh miraa to resellers in Maua. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato Photo by: Luis Tato — For The Washington Post

The United States, Britain and other European countries have banned the leaf, classifying it as a drug even though its addictiveness has not been proved. Producers say the bans are absurd, even racist. Half a million Kenyans rely on miraa for their livelihood, according to the Kenyan government. Daniel Ngolua, a miraa farmer, calls it a “cultural treasure for us.”

A motorbike driver leaves a market in Maua carrying miraa bunches. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

A motorbike driver leaves a market in Maua carrying miraa bunches. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

The bundles of delicate miraa leaves are packed in sturdier banana leaves and loaded by the ton into the beds of pickup trucks.

The ride to Nairobi from Maua is a three-hour roller coaster along winding country roads, speeding constantly at 100 mph without touching the brakes, through busy towns and villages, flying over speed bumps, running dozens of cars and pedestrians off the road along the way. Bystanders cheer the drivers on like action-movie heroes. Drivers say they are always balancing the risks with the payoff.

Benjamin Karenga speaks with clients while speeding his way to Nairobi to deliver fresh miraa. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

Benjamin Karenga speaks with clients while speeding his way to Nairobi to deliver fresh miraa. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

Benjamin Karengea, 30, has done the drive from Maua to Nairobi once a day, every day, for eight years. “It is a very dangerous work but, what can I do? It provides for me and my family,” he said. “I am Christian and I have faith. The only thing I can do before taking off is pray.”

At the end of the drive, miraa is unloaded at a market in Nairobi. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

At the end of the drive, miraa is unloaded at a market in Nairobi. MUST CREDIT: Photo for The Washington Post by Luis Tato

Many of the trucks head for Nairobi’s Little Somalia, Eastleigh, while the rest goes straight to the international airport for shipment to Somalia.

The Post was granted access by the Kenya Airport Authority to witness the loading process, but hesitant traders and cargo operators blocked a photographer from taking photos.

Why laws may thwart some directives on dementia #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 19, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

https://www.nationthailand.com/lifestyle/30380782?utm_source=category&utm_medium=internal_referral

Why laws may thwart some directives on dementia

Jan 19. 2020
Susan Saran, a longtime Buddhist, often drives to a nearby monastery to practice her faith. Saran is fighting her retirement community over her right to determine how she will die - even though she has made her wishes known in writing. MUST CREDIT: Photo by Heidi de Marco of Kaiser Health News

Susan Saran, a longtime Buddhist, often drives to a nearby monastery to practice her faith. Saran is fighting her retirement community over her right to determine how she will die – even though she has made her wishes known in writing. MUST CREDIT: Photo by Heidi de Marco of Kaiser Health News
By Special to The Washington Post · JoNel Aleccia · NATIONAL, FEATURES, HEALTH 

ITHACA, N.Y. – When she worked on the trading floor of the Chicago Board Options Exchange, long before cellphone calculators, Susan Saran could perform complex math problems in her head. Years later, as one of its top regulators, she was in charge of investigating insider trading deals.

Today, she struggles to remember multiplication tables.

Seven years ago, at age 57, Saran was diagnosed with frontotemporal dementia, a progressive, fatal brain disease. She had started forgetting things, losing focus at the job she had held for three decades. Then tests revealed the grim diagnosis.

“It was absolutely devastating,” Saran, 63, said. “It changed everything. My job ended. I was put out on disability. I was told to establish myself in an [extended] community before I was unable to care for myself.”

So Saran uprooted herself. She sold her home in 2015 and found a bucolic retirement community in rural New York whose website promised “comprehensive health care for life.”

And now, she is fighting with that community over her right to determine how she will die – even though she has made her wishes known in writing. Similar fights could ensnare millions of Americans with dementia and similar end-of-life directives in coming years.

In 2018, after two brain hemorrhages, Saran conferred with a lawyer and signed an advance directive for dementia, a controversial new document that instructs caregivers to withhold hand-feeding and fluids at the end of life to avoid the worst ravages of the disease.

“It’s not something that I am willing to endure,” she said. “I don’t want my life prolonged beyond the point where I’m participating in life.”

But when Saran submitted the document to her New York continuing care retirement community, Kendal at Ithaca, where she has spent more than $500,000 to live, officials there said they could not honor her wishes.

In a letter, lawyers told Saran that the center is required by state and federal law to offer regular daily meals, with feeding assistance if necessary. No provision exists, the letter said, for “decisions to refuse food and water.”

When asked about Saran, Kendal’s executive director, Laurie Mante, wrote in an email: “We recognize the great complexity in balancing our residents’ wishes with what is required of us. We have a dedicated team who works to balance those interests, and, when appropriate, work with our residents and their families to seek alternative paths.”

It’s a cruel quandary for Saran and other Americans who have turned to dementia directives that have been created in recent years. Even when people document their choices in these directives – while they still have the ability to do so – no guarantee exists that those instructions will be honored, said Stanley Terman, a California psychiatrist who advises patients on end-of-life decisions.

“It is, in my opinion, a false sense of security,” Terman said.

That may be especially true for the 2.2 million people who live in long-term care settings in the United States. People with dementia are most likely to die in nursing facilities, according to new research from Duke University and Veterans Affairs Boston Healthcare System.

“If you’ve got the resources, where you’ve got family and paid caregivers at home, you’re all set,” said Karl Steinberg, a California geriatrician and hospice physician who has written extensively about dementia directives. If you’re living in a facility, he said, “it’s not going to happen.”

One key question is whether patients with dementia – or those who fear the disease – can say in advance that they want oral food and fluids stopped at a certain point, a move that would hasten death through dehydration.

It is a controversial form of VSED – voluntarily stopping eating and drinking – a practice among some terminally ill patients who want to end their lives. In those cases, people who still have mental capacity can refuse food and water, resulting in death within about two weeks.

Many states prohibit the withdrawal of assisted feeding, calling it basic “comfort care” that must be offered. Only one state, Nevada, explicitly recognizes an advance directive that calls for stopping eating and drinking. And that’s via a little-known law that took effect in October.

Critics of such documents, however, say they could lead to forced starvation of incapacitated people. The directives may be biased, reflecting a society prejudiced against age, disability and cognitive change, said James Wright, medical director of three long-term care facilities in Richmond and lead author of a recent white paper advising facilities not to honor dementia directives.

Based on his years of clinical experience, Wright said many people with dementia become content with their situation, even when they never thought they would be.

“To enforce an advance directive on someone who may have had a complete turnaround on what they think of a life worth living is unethical and immoral,” Wright said.

The dementia directives offered in the past few years are aimed at filling what experts say has been a major gap in advance-care planning: the gradual loss of capacity to make decisions about one’s care.

One version, published in 2018 by Barak Gaster, a professor of medicine at the University of Washington, was downloaded 130,000 times after being mentioned in a New York Times story and continues to be retrieved about 500 times per week.

“This is an issue that people have really thought a lot about,” Gaster said. “They worry about it a lot. They’re so eager and excited to have a structured opportunity to make their wishes known.”

Traditional advance directives focus on rare conditions, such as a persistent vegetative state or permanent coma, Gaster said. “And yet the No. 1 reason a person would lose ability is dementia,” he said.

In addition to Gaster’s document, directives drafted in New York and Washington state have drawn hundreds of users. The aid-in-dying advocacy group Compassion & Choices released a dementia directive in December.

As the U.S. population ages, more people – and their families – are grappling with dementia. By 2050, nearly 14 million Americans 65 and older may be diagnosed with Alzheimer’s disease, according to the Alzheimer’s Association.

“We are right now experiencing the very first upswing of the giant wave of dementia that’s heading our way,” Gaster said.

Saran is on the crest of that wave.

Divorced, with no close family, she turned to Kendal – with its 236 independent units and 84-bed health center – as her final home. During her four years there, she has noticed some decline in her mental clarity.

“Even some of the simplest mathematical problems, like even seven times seven, I can’t think of it now,” Saran said.

Still, she is able to manage her affairs. She cooks her own food and cares for her three cats – Squeaky, Sweetie and Pirate, a one-eyed tabby. A longtime Buddhist, she often drives to a nearby monastery to practice her faith.

In late summer, Saran invited visitors to her small cottage at Kendal, where tapestries hang on the walls and bookshelves are filled with tomes on religion, death and dying.

Frontotemporal dementia affects about 60,000 people in the United States, and patients often die within seven to 13 years. But Saran’s disease appears to be progressing more slowly than expected.

“I think I have great capacity,” said Saran, who wears her silver hair long and favors jeans, linen shirts and turquoise jewelry.

She chain-smokes, lighting up the Seneca cigarettes she buys for $3 a pack from a nearby Indian reservation. She thought about quitting but decided it was not worth the effort and continues to indulge her habit. “If you had my diagnosis, wouldn’t you?” she said.

When Saran was hospitalized after her strokes, she suddenly understood what losing her abilities might mean.

“I realized, oh, my God, I might get stuck in a situation where I can’t take any independent action,” she recalled. “I better make sure I have all my paperwork in order.”

She was stunned to learn it might not matter, even after her local lawyer, Chuck Guttman, drafted health-care proxy documents and a power of attorney. “I thought this was it,” she said. “I thought I’d move here and everything was taken care of, everything was settled. And now it’s not.”

Mante, Kendal’s executive director, declined to comment on Saran’s specific situation, even after Saran authorized her to do so. “As with all of our residents,” she wrote, “we are working diligently to provide for an enriching, quality living environment that honors her independence and wishes.”

Saran said no one from Kendal has yet reached out to discuss an “alternative path.”

Not all dementia directives include instructions about assisted feeding. Gaster said he and his colleagues had “heated conversations” before deciding to leave that issue off their popular document.

Instead, he said, his option helps more people by addressing general goals of care for each stage of the disease. The most important thing, he said, is for people to consider their choices and share their desires with their loved ones.

The debate, Gaster said, boils down to whether “assisted feeding is basic support” or “a medical intervention that can be declined in advance.”

“There’s still a very wide perspective of viewpoints on that,” he said.

Backed by statute and practice, facilities say they are bound to offer food to all residents willing to eat, and to assist with hand-feeding and fluids if a person needs help. The controversy centers on the definition of those terms.

Wright says late-stage dementia patients who show any interest in food – a flick of the eyes, grunting or gestures, opening the mouth – should be fed until they refuse it. Steinberg and others contend the default should be “don’t feed unless they ask for it.”

It is always going to be “somewhat of a guess,” Wright said, about whether hand-feeding someone is help – or force. “I’ve not seen any guidelines that can faithfully give good unbiased guidance,” he said. “I feel that I personally can determine when food means something to my patients and when it doesn’t.”

The growing efforts to use advance directives were inspired, in part, by high-profile cases of dementia patients who were spoon-fed against their apparent wishes. In Oregon and in British Columbia, courts ruled that food and water were basic care that could not be withdrawn.

But so far, there has been no court case that says a clear advance directive for VSED “may or must be honored,” said Thaddeus Mason Pope, a professor at the Mitchell Hamline School of Law who studies end-of-life decisions.

Pope said he has heard of many people who move out – or their families move them out – of long-term care facilities to avoid assisted feeding in the last stages of dementia.

Saran has considered that, too.

“I should probably just leave,” she said, although that would mean losing the nonrefundable investment she already has made. She thinks about moving out every day, but then what? Hospice might be a solution, but only if there is room when she needs it, she said.

Saran said her situation should be viewed as a cautionary tale. She wishes she had asked more questions before moving into her community and insisted on answers about how she would die once her dementia progressed.

“I didn’t realize I was signing away my right to self-determination,” she said. “I am appalled that my future demented self takes precedence over my competent current self.”

The day I told my son about the donor egg #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 19, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

https://www.nationthailand.com/lifestyle/30380780?utm_source=category&utm_medium=internal_referral

The day I told my son about the donor egg

Jan 19. 2020
By Special to The Washington Post · Caren Chesler 

As my 8-year-old son and I drive past the cow pasture near our house, he asks, “Why do they have to have bulls in there?” “So the cows can have babies,” I say. “They need a boy and a girl, a male and a female,” I correct myself, “to have babies.”

Borrowing what little I know about human anatomy and applying it to the animal kingdom, I tell him how women have eggs and men have sperm – which are like tadpoles – and that the sperm try to bust their way into the egg to fertilize it so the cow can have a baby. Humans are much the same, I say.

“So girls lay eggs, like chickens?” he asks.

“Well, they don’t lay them,” I say. As we travel down this path, I sense an opportunity to tell him something I’ve been meaning to tell him for some time. “Sometimes the girl’s eggs don’t work, so they have to use eggs from another girl.”

And then I tell him I am one of those girls.

I had my son using a donor egg. We used my husband’s sperm, and we tried to use my sister’s eggs to keep my DNA in the mix, but it didn’t work. So we used the eggs from a 20-something ballerina. The fertilized embryo was then placed inside me, and nine months later, I had my son.

Fertility clinics advise parents to tell donor egg children how they were conceived by the time they are 4 or 5, but I refused. I already thought my son and I had a tenuous – OK, nonexistent – biological bond, given that he has none of my genetic matter. I feared that telling him another woman had provided the egg from which he was made would make him feel like she – and not I – was his real mother, even though I carried him in my belly like any other “birth mother.”

For me, the notion that my son might view me as the adoptive mother and some other woman as his “real” mother is so dizzyingly painful, I haven’t wanted to tell him how he was conceived. (Honestly, until now, I couldn’t imagine how he would even understand it).

Some women are good with situations like that. They have open adoptions and encourage their kids to have a relationship with their birth mother.

I’m not. I’m aware this doesn’t say much about my self-confidence. I blame it on birth order. As the oldest of four, I was never satisfied to have my parents love all of us the same. I wanted them to love me more, because to love me equally was somehow the same as not loving me at all.

I almost got into a fistfight with a friend last year when she told me that the husband of a couple she knew – who also had a child by donor egg – wanted to tell the child the identity of a woman he believed was the egg donor. He didn’t know for sure, but he thought he’d figured it out. His wife didn’t want him to say anything.

My friend agreed with the father: The child was now old enough and “has a right to know,” she said.

A right to know a donor egg was involved, I replied. But the child “doesn’t have a right to know the donor,” I argued, unless the child “wants it – and the donor wants it. But that’s not what’s happening here.”

Besides that he might be wrong about the donor’s identity, I argued that the father had no right to drag the woman into their family, particularly when, as was apparently the case, the child had shown only minimal interest and his wife was averse to bringing the donor into their lives.

It was a matter of biological background and identity, my friend countered.

“Identity? What does that even mean?” I asked.

I went to bed, all riled up, my heart pounding, a part of me knowing what she meant. We’ve all heard the stories about twins separated at birth who find each other and instantly see similarities in their personalities, or the mother who reunites with her son and feels that bond of love instantly, as they are united by their sameness.

But I put my 47-year-old body through the ringer to have my son, subjecting myself to biweekly blood tests and weeks of daily injections of progesterone to prepare my womb and aid implantation of the embryo, even though I’m afraid of needles.

Once pregnant, I was utterly exhausted. I threw up Indian food on the street in Toronto. I was stung by a bee at a county fair, blowing up like a balloon and fearing it would hurt the baby. I developed placenta previa and had to have a Caesarean section at 38 weeks. During that surgery, my heart rate fell and I was given ephedrine, which made me puke and my heart rate spike. One of my ovaries was so misshapen and covered with endometrial tissue the doctors sent it for a biopsy.

Carrying and delivering this child may have been the hardest thing I’ve ever done.

Once I got my son home I had a difficult time breast-feeding, as my son wasn’t gaining enough weight, so I would breast-feed during the day and stay up until 2:30 a.m., watching “Frasier” reruns and pumping, to keep up, or increase, my milk production.

And I sidelined my writing career while I took care of a little boy, who would repay me sometimes by crying, stomping his feet and lashing out if he didn’t get what he wanted. And after all that work, he may want to go find his real “egg donor mother” anyway?

It reminded me of the poem by Billy Collins, called “The Lanyard,” where he writes about how his mother gave him life, “a breathing body and a beating heart, strong legs, bones and teeth, and two clear eyes to read the world,” and in return, he gave her a lanyard that he made in camp.

After the heated conversation I had with my friend, I looked up the word “identity.” The Cambridge English dictionary defined identity as “who a person is, or the qualities of a person or group that make them different from others.” No mention of genes.

Regardless, I knew I’d have to tell my son one day how he was conceived. He had a right to know, and not just for medical reasons. A person has a right to know how he came to be. And after seeing the bull in the pasture, that seemed like a good opportunity.

I told my son about how I wanted a baby so badly, but even though I tried very hard my eggs didn’t work, so I used some eggs from someone else, mixed them with daddy’s sperm, and we had you.

“So I was adopted?” he said.

“Why do you think you were adopted?” I asked.

“Because if you didn’t need the egg, she would have had me,” he said.

Children have the clarity of a box cutter.

“But the egg isn’t you,” I said. “The egg needs a sperm, too.”

I was using my husband to bail me out.

“She would have had a sperm,” he said. He only learned the word sperm today. I’m not sure how he was such an authority.

“Right, but that sperm wouldn’t have been daddy’s. Did you ever hear people say you look like daddy? Like you’re a mini-him? That’s because we used daddy’s sperm,” I said. “She would have been with somebody else and used her eggs with that person’s sperm. That would’ve made a whole different person.”

I was using semantics not even I could follow.

“The baby is just as much where it grows up in the belly, too. You grew in my belly,” I said. “We just used different seeds. Or eggs. Adopted kids don’t grow in their mothers’ bellies. You know what I mean?”

“Yeah,” he said weakly. “I didn’t really get it at first.”

He yawned.

“Do you get it now?” I asked. I had more invested in the conversation than he did.

“Yeah,” he said.

“So what do you think?”

“You didn’t adopt me,” he said.

I felt like I’d beaten him into submission.

That night, I sat on the porch and looked out onto the lake behind our house. A family of ducks glided over to my neighbor’s raft and climbed on top. There was a mother and five babies. I wondered if all those babies were from the same mother, and what would happen if a duck from another mother climbed on top of the raft. Would the mother duck accept him? Would he accept the mother?

A few weeks later, some friends took me out to dinner for my birthday. When I got home, there was a sign on the front door in my son’s distinctive hand that said: “Mom, folloe the messeges.”

I walked in to find a path of cardboard signs that ran along the floor and up the stairs, leading to his room, each with a note that read either, “I miss you, Mom,” or “I missed you,” followed by a little heart. I loved both. I ducked my head into his bunk bed and kissed him several times on his forehead.

It seems the problem is not how much he loves me. It’s me finding that to be enough.

Fake drugs kill people and fund terrorism. African leaders hope to do something about it. #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 19, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

https://www.nationthailand.com/lifestyle/30380776?utm_source=category&utm_medium=internal_referral

Fake drugs kill people and fund terrorism. African leaders hope to do something about it.

Jan 19. 2020
By The Washington Post · Danielle Paquette · WORLD, AFRICA

LOMÉ, Togo – The pills tend to come surreptitiously from China, India and Nigeria. They’re packaged like cures for fever and rashes. They land on street corners – sometimes in plain view – and promise to ease suffering at a fraction of the cost.

But fake drugs kill tens of thousands of people each year in a global counterfeit trade worth an estimated $200 billion, thwarting progress in the fight against malaria and other life-threatening diseases, experts say, while funding organized crime.

The scourge is particularly alarming in West Africa, where authorities say knockoffs are thought to comprise more than half of pharmaceutical sales in areas where many cannot afford prescription treatments.

“You are poor, and you are spending your money on something that is going to kill you,” Faure Gnassingbé, the president of Togo, told The Washington Post in the country’s presidential palace. “Yet it is not treated as a crime.”

The Togolese leader hosted his counterparts from Senegal and Uganda on Saturday in the capital city, Lomé, where the presidents proposed new laws to strengthen a collective crackdown on trafficking.

Representatives from Ghana, Congo, Niger and Gambia also signed a pact to ramp up intelligence sharing and security at the borders, among other efforts.

Peddling fake drugs is illegal in most countries, but enforcement is shaky. One raid on markets, shops, warehouses and factories across West Africa three years ago turned up more than 41 million counterfeit pills. About 150 people were arrested for selling a blend of toxic or useless tablets, Interpol reported.

Dignitaries flocked to Lomé this week for a summit on counterfeit medicine, including a member of the British royal family, Prince Michael of Kent.

Armed police officers in trucks patrolled the city of roughly 830,000. Helicopters whirred overhead. Yet people still hawked boxes of unverified antibiotics on the street.

Amele Louise Assogba, 49, used to visit roadside vendors for pills to soothe headaches and nagging coughs. Drugs at pharmacies, she said, cost three times more.

“I needed to save money for my children,” said the Togolese mother of four, who supports her family by cooking for neighborhood families.

Then she caught the flu, bought an informal remedy and landed in the hospital for an emergency blood transfusion.

Assogba considers herself lucky – at least she made it to a doctor on time.

About 122,000 children die each year on the continent from fake antimalarial drugs, estimates the Brazzaville Foundation, a London group focused on the issue. In some areas, as many as 60% of drugs sold are thought to be counterfeit, the nonprofit said.

“This abject trafficking generates enormous profits for criminals and terrorists, destabilizing some of the most fragile countries in the world,” said Jean-Yves Ollivier, the foundation’s president, in a statement.

Counterfeit goods have long been linked to criminal gangs, with studies tying knockoff sales to terrorist organizations that exploit child labor.

Shipments often slip through porous borders, authorities say, and encourage corruption when traffickers pay off customs agents.

Officials aim to end this income stream at a time when Islamist violence is surging across West Africa’s Sahel region, with attacks increasing fivefold since 2016.

Extremists who have professed loyalty to the Islamic State and al-Qaeda have seized remote corners of Mali, Niger and Burkina Faso.

Those militants fund the war by ambushing towns and stealing livestock, taking over artisan gold mines and kidnapping people for ransom, officials have said.

They also profit from counterfeit drugs, said Gnassingbé, the Togolese president.

“Terrorists,” he said, “are living on fake medicine traffic.”

Judge allows new liver transplant policy to take effect #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 19, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

https://www.nationthailand.com/lifestyle/30380767?utm_source=category&utm_medium=internal_referral

Judge allows new liver transplant policy to take effect

Jan 19. 2020
By The Washing Post · Lenny Bernstein · NATIONAL, HEALTH

A federal judge has cleared the way for a new method of distributing livers to transplant patients, a plan that will shift more of the scarce organs to people in metropolitan areas where demand is highest and away from some rural regions where they are easier to obtain.

In a case she called “difficult and wrenching,” U.S. District Court Judge Amy Totenberg refused Thursday to permanently block new rules for allocating livers that were approved by the federal government in December 2018. In response to a lawsuit, she had temporarily halted the plan last May while she considered a request for a permanent injunction.

Totenberg, an Atlanta judge appointed by President Barack Obama, wrote that the government and the nonprofit agency that runs the U.S. transplant system had provided the plaintiffs due process and an opportunity to have their views heard, even if the new policy did not work in their favor.

Those patients and hospitals, in places such as Georgia, Kentucky, Kansas and Virginia, have said they would face the prospect of fewer available organs under the new rules, as more livers are taken by transplant centers in cities with greater demand and higher insurance payments.

Supporters of the change had argued that the current method of distributing most livers in the same regions where they are donated had created a large and arbitrary geographical disparity in availability of the organs. Recipients in some cities waited much longer, and became much sicker, before receiving a liver than patients in less populated areas, they said.

Put another way, a moderately ill patient in Kansas had a 60% chance of receiving a liver within 30 days, while a similar patient in California had just a 1% chance, they said.

The U.S. transplant system has struggled for decades to find a fair way to distribute livers, kidneys, hearts and other organs because of a severe shortage of donors. That has created a waiting list of about 113,000 people, even as the number of transplanted organs continues to grow slowly. Nearly 8,900 livers were transplanted in 2019, but about 13,000 people are waiting for one. Most people on the waiting list are seeking kidneys.

The United Network for Organ Sharing, the nonprofit agency that operates the transplant system under contract to the Department of Health and Human Services, said in a statement that Totenberg’s decision “will allow a national liver transplant policy to begin saving more lives and increasing fairness in the donor matching process.” A spokeswoman said the new rules would be implemented in coming weeks.

Motty Shulman, an attorney who sparked development of the new plan when he filed suit in 2018 over the geographic-based rules, said in a statement that “the new liver allocation policy will benefit all liver wait list candidates, and we are pleased to be a driving force in bringing equitable organ allocation to patients across the country.”

Attorneys for the plaintiffs declined to comment.

For many years, transplant centers had first shot at livers procured from deceased donors in their regions. The new plan gives patients as far as 500 nautical miles away from a donor’s hospital access to a liver, depending on how sick they are.

When they filed their lawsuit in April, the plaintiffs said they faced a loss of 256 livers as a result, which they said would cause more deaths in their regions.

ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ ภัยสุขภาพที่นักเดินทางต้องรู้จัก #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 16, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/healthy/611847

  • วันที่ 16 ม.ค. 2563 เวลา 09:30 น.

ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ ภัยสุขภาพที่นักเดินทางต้องรู้จัก

กรมควบคุมโรคห่วงนักเดินทาง แนะ 6 วิธีป้องกันตนเองจากโรคปอดอักเสบ หรือโรคติดต่อทางเดินหายใจจากไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ เมื่อไปเยือนต่างประเทศ ขณะที่ WHO เตือนไทย พร้อมย้ำไร้ยารักษา

โรคปอดอักเสบ ( Pneumonia) ส่วนใหญ่เกิดจากการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ พบได้ทั้งการติดเชื้อไวรัส แบคทีเรีย และเชื้อรา ทำให้เกิดการอักเสบของถุงลมปอด และเนื้อเยื่อโดยรอบ มีอาการสำคัญ ได้แก่ มีไข้ ไอ หายใจเหนื่อยหอบ

สำหรับมาตรการเฝ้าระวังคัดกรองและป้องกันควบคุมโรคปอดอักเสบจากไวรัสโคโรนา ของกระทรวงสาธารณสุข โดยกรมควบคุมโรค มีทั้งการคัดกรองผู้ที่เดินทางมาจากเมืองอู่ฮั่น ขอความร่วมมือให้โรงพยาบาลทำการคัดกรองผู้ป่วยที่มีอาการไข้ ร่วมกับมีอาการระบบทางเดินหายใจ เช่น ไอ เจ็บคอ มีน้ำมูก หายใจเหนื่อยหอบ และมีประวัติการเดินทางไปเมืองอู่ฮั่น รวมทั้งการเฝ้าระวังในชุมชน

วิธีป้องกันตนเองของนักเดินทาง

เนื่องจากองค์การอนามัยโลกไม่มีประกาศจำกัดการเดินทางไปยังพื้นที่ดังกล่าว แต่ควรปฏิบัติตามคำแนะนำ ดังนี้

  1. ระหว่างเดินทางในต่างประเทศ ขอให้หลีกเลี่ยงการอยู่ในสถานที่แออัด หรือสถานที่ที่มีมลภาวะเป็นพิษ และไม่อยู่ใกล้ชิดผู้ป่วยไอ จาม หากเลี่ยงไม่ได้ให้สวมใส่หน้ากากอนามัยป้องกัน
  2. หลีกเลี่ยงการเข้าไปตลาดค้าสัตว์มีชีวิต การสัมผัสหรืออยู่ใกล้ชิดกับสัตว์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสัตว์ที่ป่วย หรือตาย และหลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารรวมถึงเนื้อสัตว์ที่ไม่สุก
  3. หมั่นล้างมือให้สะอาดอยู่เสมอด้วยน้ำ และสบู่ หรือแอลกอฮอล์เจลล้างมือ ไม่นำมือมาสัมผัสตา จมูก ปาก โดยไม่จำเป็น
  4. ไม่ใช้ของส่วนตัวร่วมกับผู้อื่น (เช่น ผ้าเช็ดหน้า แก้วน้ำ ผ้าเช็ดตัว) เนื่องจากเชื้อก่อโรคทางระบบทางเดินหายใจสามารถเข้าสู่ร่างกายได้ทางการสัมผัสสารคัดหลั่งของผู้ติดเชื้อ
  5. รักษาร่างกายให้อบอุ่นอยู่เสมอและนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ
  6. หลังเดินทางกลับถึงประเทศไทย ภายใน 14 วัน ถ้ามีอาการไข้ มีอาการระบบทางเดินหายใจ เช่น ไอ เจ็บคอ มีน้ำมูก หายใจเหนื่อยหอบ ให้สวมหน้ากากอนามัย และรีบไปพบแพทย์หรือเจ้าหน้าที่สาธารณสุขทันที พร้อมทั้งแจ้งประวัติการเดินทาง เนื่องจากมีโอกาสเกิดภาวะแทรกซ้อนปอดบวม และมีอาการรุนแรง ถึงขั้นเสียชีวิตได้

องค์การอนามัยโลก (WHO) เตือนไทยรับมือไวรัสโคโรนาจากจีน

องค์การอนามัยโลก เตือนเชื้อไวรัสโคโรนาจากจีนอาจมีการแพร่เชื้อระหว่างมนุษย์สู่มนุษย์ และอาจจะมีการแพร่ระบาดในขอบเขตที่กว้างขึ้น แนะประเทศไทยเฝ้าระวังคัดกรองเข้มข้นนักท่องเที่ยวจีนในช่วงเทศกาลตรุษจีนนี้ โดยเฉพาะที่เดินทางมาจากเมืองอู่ฮั่น ซึ่งมีอาการไข้และอาการไอ พร้อมทั้งได้เตือนโรงพยาบาลทั่วโลกให้ทำการป้องกันการติดเชื้อดังกล่าว และทำการควบคุม หากพบการระบาดของไวรัส โดยที่ WHO ยอมรับว่าขณะนี้ยังไม่มียารักษาการติดเชื้อไวรัสโคโรนา

นายริชาร์ด โบรว์ ผู้แทน WHO ประจำประเทศไทย เรียกร้องให้รัฐบาลไทยเฝ้าระวังการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนาจากจีน ขณะที่ใกล้ถึงวันที่ 25 ม.ค. ซึ่งเป็นเทศกาลตรุษจีน และจะมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากจีนเดินทางเข้ามายังประเทศไทย โดยให้ทำการคัดกรองนักท่องเที่ยวซึ่งเดินทางมาจากเมืองอู่ฮั่น ซึ่งมีไข้และอาการไอ

ขณะนี้มีรายงานล่าสุดว่า มีผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสโคโรนาจำนวน 41 รายในเมืองอู่ฮั่น ซึ่งรวมถึงผู้ป่วยรายหนึ่งที่เสียชีวิต ทั้งนี้ วงการแพทย์ได้ค้นพบเชื้อไวรัสโคโรนาในมนุษย์จำนวน 6 สายพันธุ์ มี 4 สายพันธุ์ส่งผลกระทบต่อระบบทางเดินหายใจในระดับปานกลาง ส่วนอีก 2 สายพันธุ์สามารถก่อให้เกิดโรคทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง หรือ SARS และโรค MERS

10 วิธีนอนถูกหลักอนามัย Sleep Hygiene นอนอย่างไรกัน #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 16, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/healthy/611774

  • วันที่ 15 ม.ค. 2563 เวลา 12:56 น.

10 วิธีนอนถูกหลักอนามัย Sleep Hygiene นอนอย่างไรกัน

10 วิธีที่ช่วยให้การนอนมีประสิทธิภาพ เพื่อการนอนที่ถูกหลักอนามัย (Sleep Hygiene) พร้อมเลิกเข้าใจผิดเรื่องกินนมอุ่น จิบชาคาโมมายด์ หรือออกกำลังกายให้เหนื่อยจะช่วยให้หลับง่าย

สำนักสร้างเสริมวิถีชีวิตสุขภาวะ (สสส.) ชวนคนไทยใส่ใจการนอนในงานเสวนา “Why We Sleep: นอนเปลี่ยนชีวิต” ภายใต้โครงการขับเคลื่อนความรู้ด้านการสร้างเสริมสุขภาวะเด็กและครอบครัว และการพัฒนาศักยภาพเยาวชน

นพ.ไพโรจน์ เสาน่วม ผอ.สำนักสร้างเสริมวิถีชีวิตสุขภาวะ สสส. กล่าวว่า การนอนพักผ่อนที่เพียงพอเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ช่วยให้มีสุขภาพที่แข็งแรงและคุณภาพชีวิตที่ดี ข้อมูลวิชาการชี้ชัดว่า หากนอนไม่มีคุณภาพจะส่งผลกระทบทางสุขภาพและสังคม ทั้งก่อให้เกิดโรคภัยต่างๆ การด้อยประสิทธิภาพการทำงาน หรือการเกิดอุบัติเหตุ

สำหรับการนอนที่ถูกหลักอนามัย (sleep hygiene) สำหรับผู้ใหญ่มีข้อปฏิบัติ 10 ประการ ดังนี้

  1. ควรเข้านอนและตื่นนอนให้ตรงเวลาเป็นประจำทุกวัน ทั้งวันทำงานและวันหยุด
  2. ไม่ควรงีบในเวลากลางวัน ถ้านอนกลางวันเป็นประจำ ไม่ควรงีบเกิน 30 นาที และไม่ควรงีบหลังบ่าย 15.00 น.
  3. หลีกเลี่ยงอาหารและเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของกาเฟอีน เช่น กาแฟ ชา น้ำอัดลม อย่างน้อย 6 ชั่วโมงก่อนนอน
  4. หลีกเลี่ยงการดื่มแอลกอฮอล์ สูบบุหรี่ และอาหารมื้อหนัก รสจัด เผ็ด หรืออาหารหวานอย่างน้อย 4 ชั่วโมงก่อนนอน
  5. ควรออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แต่หลีกเลี่ยงการออกกำลังกายอย่างน้อย 2 ชั่วโมงก่อนนอน
  6. เตียงนอนควรเป็นเตียงที่นอนแล้วสบาย มีอุณหภูมิที่เหมาะสม ระบายอากาศดี ไม่ควรมีแสงเล็ดลอดเข้ามา และไม่ควรมีเสียงดัง
  7. ควรผ่อนคลาย ลดความวิตกกังวล ไม่ควรดูภาพยนตร์ตื่นเต้นสยองขวัญก่อนนอน
  8. ควรใช้ห้องนอนเพื่อการนอนและกิจกรรมทางเพศเท่านั้น อย่าใช้ห้องนอนและเตียงนอนเป็นที่ทำงาน เล่นโทรศัพท์มือถือ ดูโทรทัศน์
  9. หากนอนไม่หลับภายใน 30 นาที ควรลุกจากที่นอนทำกิจกรรมเบาๆ เช่น อ่านหนังสือ ฟังเพลงเบา ๆ แล้วกลับมานอนใหม่อีกครั้งเมื่อง่วง
  10. รับแสงแดดให้เพียงพอในตอนเช้าอย่างน้อย 30 นาทีทุกวัน เนื่องจากแสงแดดเป็นตัวควบคุมนาฬิกาชีวิตที่สำคัญ ควรปฏิบัติตามคำแนะนำติดต่อกันอย่างน้อย 4 สัปดาห์ จะช่วยให้หลับได้ดี มีความตื่นตัวในเวลากลางวัน ทำงานได้ดีขึ้น และสุขภาพทางกาย-ใจดีขึ้น

ทางด้าน นพ.ณัฐพงษ์ เจียมจริยธรรม ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หัวหน้าศูนย์นิทราเวชโรงพบาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย กล่าวว่า คนไข้ส่วนใหญ่ที่มารักษาที่ศูนย์นิทราเวช 80% มาด้วยปัญหาการนอนกรน แล้วมีภาวะหยุดหายใจตอนนอน ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้การนอนไม่เพียงพอ หรือนอนไม่มีคุณภาพ นอกจากนั้น อีก 20% เป็นการนอนไม่หลับ ซึ่งมาจากหลายสาเหตุ เช่น มาจากอาการป่วยด้วยโรคเบาหวาน ความดัน ต้องตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำบ่อยๆ ตอนกลางคืน ทำให้หลับยาก หรือมีอาการหลับๆ ตื่นๆ หรือการหยุดหายใจระหว่างหลับ ซึ่งเมื่อคนมีอาการนอนไม่หลับไปพบแพทย์ สิ่งที่มักจะได้กลับมาคือ ยานอนหลับ แต่ความจริงคือ การกินยานอนหลับไม่ได้ช่วยรักษาโรคนอนไม่หลับให้หายขาดได้ แถมตื่นขึ้นมาเขาจะรู้สึกว่าไม่สดชื่น เพลีย เพราะไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ

นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อความเข้าใจผิดๆ เช่น การดื่มนมอุ่นๆ จิบชาคาโมมายล์ ก่อนนอน ออกกำลังกายให้เหนื่อยแล้วจะนอนหลับ ซึ่งแพทย์จะไม่แนะนำให้ออกกำลังกายช่วง 4-6 ชม. ก่อนนอน หรือแม้แต่อาการเครียด ทำให้นอนไม่หลับแท้จริงแล้ว อาจเป็นสาเหตุให้นอนไม่หลับในครั้งแรก แต่เมื่อสถานการณ์กดดันต่างๆ หายไป แต่ยังนอนไม่หลับจึงเกิดจากการฝึกให้ตัวเองไม่หลับมาเรื่อยๆ จนเคยชิน ซึ่งวิธีการรักษาอาการนอนไม่หลับที่ได้ผลดี 60-70% หายแต่อาจต้องใช้เวลา คือ การปรับพฤติกรรมและความคิด โดยต้องไม่เครียดหรือตั้งใจจนเกินไป ลองปฏิบัติตามหลักสุขลักษณะการนอนที่ดี

 

ภาพ สสส. / freepik

ผลวิจัยชี้มลพิษทางอากาศเร่งกระดูกเสื่อม เปราะ หักง่ายก่อนวัย #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 16, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/healthy/611447

  • วันที่ 12 ม.ค. 2563 เวลา 09:51 น.

ผลวิจัยชี้มลพิษทางอากาศเร่งกระดูกเสื่อม เปราะ หักง่ายก่อนวัย

หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ระบุมลพิษทางอากาศส่งผลกระทบต่อปัญหาสุขภาพเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งกระทบหัวใจ ปอด ดวงตา ทารกในครรภ์ หรือแม้แต่สุขภาพจิต ล่าสุดพบว่าสามารถทำให้กระดูกเสื่อมจนเปราะหักง่ายก่อนวัย

ข้อมูลของทีมนักวิจัยนานาชาติ นำโดยสถาบันเพื่อสุขภาพโลกแห่งบาร์เซโลนา (ISGlobal) ของสเปน ตีพิมพ์ผลการศึกษาล่าสุดลงในวารสารการแพทย์ JAMA Network Open โดยระบุว่าประชากรวัยผู้ใหญ่ตอนต้นของเมืองที่มีฝุ่นละออง PM2.5 ในระดับสูง มีแนวโน้มที่สัดส่วนแร่ธาตุในกระดูกจะลดน้อยถอยลงกว่าปกติ

มีการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณของฝุ่น PM2.5 จากสถานที่ 23 แห่งโดยรอบเมืองไฮเดอราบัดของอินเดีย กับความหนาแน่นของแร่ธาตุในมวลกระดูกสะโพกและกระดูกสันหลังของชาวอินเดีย 3,700 คน ที่อยู่อาศัยในบริเวณดังกล่าว ซึ่งคนเหล่านี้มีอายุโดยเฉลี่ย 35.7 ปี

มลพิษทางอากาศทำให้พฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรง-อาชญากรรมพุ่งสูงผลวิจัยเผย มลพิษอากาศทำให้เสี่ยงแท้งพอๆ กับสูบบุหรี่ผลวิจัยเผยอยู่ใกล้ถนนจราจรคับคั่งเสี่ยงสมองเสื่อมเพิ่มขึ้นผลปรากฏว่าพื้นที่ที่ทำการศึกษามีค่าเฉลี่ยของระดับ PM2.5 ในอากาศตลอดทั้งปีที่ 32.8 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งสูงกว่าระดับปลอดภัยที่องค์การอนามัยกำหนดไว้ถึง 3 เท่า

ทีมผู้วิจัยพบว่า เมื่อฝุ่น PM2.5 เพิ่มขึ้นทุก 3 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ความหนาแน่นของแร่ธาตุในกระดูกของประชากรทั้งหญิงและชายจะลดลง 0.011 กรัมต่อตารางเซนติเมตรในกระดูกสันหลัง และลดลง 0.004 กรัมต่อตารางเซนติเมตรสำหรับกระดูกสะโพก ทั้งยังพบว่า ผงฝุ่นเขม่าดำ (Black Carbon) ซึ่งเป็นส่วนประกอบหนึ่งของฝุ่น PM2.5 มีความเชื่อมโยงเกี่ยวข้องกับมวลกระดูกที่ลดลงด้วย

แม้จะยังไม่ทราบถึงสาเหตุที่มลภาวะทางอากาศทำให้สุขภาพของกระดูกอ่อนแอลง แต่นักวิทยาศาสตร์สันนิษฐานว่าการอักเสบภายในร่างกาย และภาวะไม่สมดุลระหว่างอนุมูลอิสระกับสารต้านอนุมูลอิสระ ซึ่งเกิดจากฝุ่น PM2.5 อาจเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดภาวะกระดูกเสื่อมและโรคกระดูกพรุน (Osteoporosis) ได้

ก่อนหน้านี้เคยมีงานวิจัยของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดที่เผยแพร่เมื่อปี 2017 ชี้ว่ามลพิษทางอากาศจากฝุ่น PM2.5 ในเมืองบอสตันของสหรัฐฯ อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้มีผู้ป่วยกระดูกหักจากโรคกระดูกพรุนถึงกว่า 86,000 รายต่อปี

ทีมวิจัยชุดดังกล่าวยังตั้งข้อสังเกตว่า คนหนุ่มสาววัย 20-30 ปี ซึ่งอยู่ในช่วงที่มวลกระดูกสะสมตัวจนมีความหนาแน่นและแข็งแกร่งสูงสุดในชีวิต อาจได้รับผลกระทบจากมลพิษทางอากาศจนสะสมมวลกระดูกได้น้อยลง และมีความเสี่ยงจะเป็นโรคกระดูกพรุนสูงกว่าเดิมเมื่อมีอายุมากขึ้น

 

ภาพ Freepik

A top YouTube makeup artist revealed she’s transgender. She said she was blackmailed into it. #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 15, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ The Nation

https://www.nationthailand.com/lifestyle/30380578?utm_source=category&utm_medium=internal_referral

A top YouTube makeup artist revealed she’s transgender. She said she was blackmailed into it.

Jan 15. 2020
By The Washington Post · Lateshia Beachum 
A top YouTube makeup artist revealed she’s transgender. She said she was blackmailed into it. Makeup-obsessed YouTube fans were rocked last night with a video from one of the most influential makeup artists on the platform – and it had nothing to do with the latest foundation launch.

Nikkie de Jager, 25, better known as NikkieTutorials to her 12 million-plus subscribers, revealed that she’s a transgender woman in a video that was trending on Twitter on Monday night and continues to be the most-watched video on YouTube on Tuesday afternoon, approaching 20 million views.

The Dutch makeup artist disclosed her gender identity after facing blackmail threats by people who wanted to take her story to the media for profit, she said. Announcing her transgender identity was a way for her to reclaim her power, she said.”It feels good to finally do it. It is time to let go and be truly free,” she said with her palms pressed together and glittery nails pointing toward the camera. “When I was younger, I was born in the wrong body – which means that I am transgender.”

Since uploading her first video nearly 12 years ago, de Jager has amassed a cultlike following of makeup enthusiasts and artists alike who watch her videos for tips about how to perfect winged eyeliner, reviews on new cosmetic releases and marvel at her makeup artistry. Her passion for makeup and knowledge of how products should perform for consumers has led to collaborations with top cosmetics brands such as Too Faced and Orfra to makeup-transforming videos with elite celebrity makeup artists on her channel.

Her accomplishments were all achieved without any questions surrounding her gender identity – an intentional choice, she told viewers.

“I always wanted to live in a world where I saw myself as me, as Nikkie, as a woman, as a girl, as a boss lady,” she said into the camera.

The YouTube star has been transitioning into the woman she is for years.

“Ever since I was born I always thought that I was a girl,” she said, explaining her affinity for toys and styles of dress associated with little girls. “All of me was girly.”

She was already dressing and styling herself as a girl by 7 or 8, she said.

De Jager was already taking hormone blockers and growth stoppers to help her transition by age 14 with support she received from her mother and schoolteachers, she said. By age 19, de Jager said she was “fully transitioned,” hinting that she possibly received gender affirmation surgery.

The Netherlands has been a global leader on LGBTQ rights and was the first country to allow transgender people to openly serve in its armed forces in 1974, CNN reported. It was also the first country to legalize same-sex marriage in 2001.

The country made it legal for transgender citizens to change their gender designation on identity documents in July 2014, removing requirements for hormone therapy, gender affirmation surgery and sterilization.

Much of de Jager’s change was documented to an unsuspecting following.

“I transitioned while on YouTube,” she said. “I have literally grown up and transformed into me.”

She said she always wanted to reveal her transgender experience, but being blackmailed forced her own personal timeline.

“It was frightening to know there are people out there who are so evil that they can’t respect someone’s true identity,” she said of her extortionists before flipping them off with a middle finger that showed off a squared, sparkling acrylic nail.

Her revelation doesn’t change anything about her, she said, before briefly expressing concerns over how people would receive her news.

The response to de Jager’s announcement has received mostly praise from the beauty influencer community.

Makeup maven Nikita Dragun, who’s documented her makeup techniques and gender transition on her channel, tweeted that de Jager’s “coming out” moved her to tears.

Julie Vu, a Canadian YouTuber better known as PrincessJules who has also detailed her transition for her subscribers, made a reaction video expressing shock and pride in de Jager’s decision to share something personal.

Vu, a lifestyle vlogger and makeup devotee, said she could relate to being outed based on her own experience of being identified as transgender in dance clubs, and admonished de Jager’s alleged blackmailers.

“Transgender people get killed all the time for being themselves,” she said. “When you out somebody, you put their life in danger and that is not okay. Someone’s life is not a joke.”

At least 22 transgender or gender-nonconforming people were killed last year in the United States, according to a report from the Human Rights Campaign, which tweeted its support of de Jager.

De Jager said she hoped that her public acknowledgment of her gender identity would help younger children who might also feel out of place or not like who they truly are, she said.

“I don’t know if people are going to hate me or accept me,” she said toward the end of her video. “All I know is that I haven’t changed. You’re still seeing the same Nikkie now.”

‘ภาวะหัวใจล้มเหลว’ ภัยเงียบที่ไม่ค่อยส่งสัญญาณเตือน #ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย

Published January 11, 2020 by SoClaimon

#ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

https://www.posttoday.com/life/healthy/611191

  • วันที่ 09 ม.ค. 2563 เวลา 07:03 น.

'ภาวะหัวใจล้มเหลว' ภัยเงียบที่ไม่ค่อยส่งสัญญาณเตือน

สังเกต 6 สัญญาณเตือนของอาการ “ภาวะหัวใจล้มเหลว” ภัยเงียบที่คนไทยน้อยคนนักจะรู้ตัว พร้อมรู้วิธีง่ายๆ ช่วยป้องกันตัวเองจากความเสี่ยง

ในปัจจุบันมีแนวโน้มในการเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวสูงขึ้นทั่วโลก โดยเฉพาะในผู้ที่มีอายุมากกว่า 40 ปี มีโอกาสที่จะเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวในช่วงใดช่วงหนึ่งของชีวิต ดังนั้น การมีความรู้ความเข้าใจต่ออาการจะช่วยลดความเสี่ยงและลดการสูญเสียได้เป็นอย่างมาก

ภาวะหัวใจล้มเหลว คือกลุ่มอาการที่เกิดจากหัวใจทำงานสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงส่วนต่างๆ ของร่างกายไม่เพียงพอ หรือเกิดจากโครงสร้างกล้ามเนื้อหัวใจผิดปกติ จนทำให้ขาดประสิทธิภาพในการบีบตัวของหัวใจ ซึ่งลักษณะอาการจะต่างกันไปในแต่ละอวัยวะที่มีการไหลเวียนเลือดที่ไม่เพียงพอ

อย่างไรก็ตาม ภาวะหัวใจล้มเหลวเป็นภัยเงียบที่ไม่ค่อยส่งสัญญาณอาการของโรคมากนัก ดังนั้น การสังเกตจึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้ผู้ป่วยสามารเข้ารับการรักษาได้เร็วขึ้น ซึ่งสามารถตรวจสอบได้ ดังนี้

1. เริ่มหายใจติดขัด หายใจไม่ออก

2. มีอาการไอเรื้อรัง หรือมีเสียงขณะหายใจ

3. มีอาการเหนื่อยและอ่อนเพลียได้ง่ายอย่างผิดปกติ

4. ขาดความรู้สึกอยากอาหาร หรือมีอาการคลื่นไส้อาเจียน

5. มีความรู้สึกสับสน มีความบกพร่องด้านการคิดวิเคราะห์

6. หัวใจเต้นเร็วขึ้น

หากมีอาการ “ตั้งแต่ 2 ข้อขึ้นไป” แม้ว่าจะยังไม่เคยเป็นโรคทางหัวใจและหลอดเลือดมาก่อนก็ควรรีบปรึกษาแพทย์ทันที

วิธีการหลีกเลี่ยงจากภาวะหัวใจล้มเหลว

ทำได้โดยการป้องกันตัวเองจากความเสี่ยงต่างๆ ด้วยการปรับรูปแบบการใช้ชีวิต อาทิ งดสูบบุหรี่และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ควบคุมความดันโลหิตและระดับน้ำตาลในเลือด ออกกำลังกาย กินอาหารที่มีประโยชน์และการควบคุมน้ำหนักตัวให้เหมาะสม รวมทั้งการลดความเครียด ทั้งนี้ สมาชิกในครอบครัวก็ควรให้การดูแลผู้ป่วยทั้งด้านสุขภาพร่างกายและจิตใจอย่างใกล้ชิด

 

ภาพ freepik

%d bloggers like this: